Film oparty na faktach
PRZYPŁYW WIARY
15 stycznia 2015
Usmażyłam jajka.
-Odbiorę cię po treningu, o piątej. -O szóstej.
Jeszcze porzucam.
Chad wciąż ci dokucza?
Nie.
Chodź tu, Sammy.
A może...
-zadzwonię do trenera? -Kurde! Nie!
Nie wyrażaj się!
Dzień dobry.
-Dzięki. -Proszę.
Dzień dobry.
Cześć, tato.
Warriors grają jutro z Thunders w Oklahoma City.
Jak myślisz, kto wygra?
Steph Curry zdobył wczoraj 32 punkty,
więc myślę, że Chef Curry ich rozniesie.
No nie wiem. Durant jest niezły.
To aktualny MVP.
John?
Kto odmówi modlitwę?
Czyli ja.
Boże, choć koszmarnie mnie denerwuje,
dziękuję Ci za syna.
Ponieważ wiem, że go stworzyłeś
z tylko sobie znanych powodów.
Niech nam służy ta strawa. Amen.
St. Charles w stanie Missouri
Podniosę ci kieszonkowe do stu dolarów tygodniowo.
Co ty robisz?
Próbuję zwrócić twoją uwagę.
Cześć, John.
Siemka.
Przytul się.
Jedź już.
Dzień dobry.
-Chayla, Emma, jak się macie? -Fantastycznie.
Nie umiem was dołączyć do znajomych na Instagramie.
Rany! Proszę cię, jedź już.
Żartuję!
Miłego dnia.
Cześć, Abby.
Dzień dobry, uczniowie.
Dziś jest czwartek, 15 stycznia.
Po lekcjach mamy spotkanie w sprawie albumu,
a w niedzielę o 16:00 mecz koszykówki.
Naprzód, Orły!
Ponadto...
przypominam, że w poniedziałek jest święto narodowe:
dzień pamięci Doktora Martina Luthera Kinga Juniora.
Mamy bilety na Lakier do włosów w teatrze Fox w sobotę.
-Brzmi ciekawie. -No, faceci w rajtkach.
To nie balet. Na pewno będą w spodniach.
A wy?
Po meczu nocujemy u Riegera.
Zazdroszczę.
Proszę wstać do przysięgi.
Prawa dłoń na sercu.
Gotowi? Zaczynamy.
Ślubuję wierność fladze Stanów Zjednoczonych...
...i republice, którą reprezentuje.
Jednemu państwu,
niepodzielnemu,
gwarantującemu wszystkim wolność i sprawiedliwość.
Może zaprosimy dziewczyny.
Które?
Tajemnica.
-Ale są ostre. -A jak!
Żartujesz, prawda?
Nie.
Rieger, Sander, proszę o ciszę.
No dobrze. Kontynuujemy temat historii rodzinnych.
Wczoraj wysłuchaliśmy Chada Greena.
Jego przodkowie byli na Mayflower.
Jak rodzina mojego męża.
Jego prapraprzodek pochodził z rycerskiego rodu.
Później Chayla opowiadała
o roli swoich krewnych w narodzinach bluesa w Memphis.
John, zaszczycisz nas swoją opowieścią?
Nie mam.
Dlaczego?
Nie zdążyłem.
Za brak pracy domowej dostaniesz jedynkę.
"Wczorajszy dzień jest nie do odzyskania,
lecz jutrzejszy jest nasz, by w nim wygrać lub przegrać".
Doreen, twoja kolej.
Pięknie!
"Uwierz mi, moje dziecko,
nie wszystko wymodlisz".
Przepraszam.
-Cześć. -Dzień dobry.
Jaki tam dobry?
Komu dolać kawy?
Wszystko gra?
Nie bardzo.
John ma wkrótce urodziny.
No tak, zawsze źle to znosił.
Buduje między nami mur i jestem za to na siebie wściekła.
Cierpi i chcę mu pomóc.
Gdy zaczną się golić, robi się trudniej.
A potem wyjeżdżają na studia.
Chodź.
Przepraszam.
Przeczytałam to dwa razy. Przy czym jesteśmy?
Mówiłyśmy o tym, że Beth Moore apeluje o odwagę w modlitwie.
A co według was oznacza "odwaga w modlitwie"?
Nie wiem. Chyba...
-Witam panie. -Pastorze?
Mamy tu zebranie. Już kończycie?
Nie.
Dopiero za... 22 minuty.
Mamy spotkanie bezpośrednio przed wami.
Przykro mi, ale to niemożliwe.
Jak to? Zarezerwowałam w grafiku.
Ja mam wpisane tylko nasze zebranie.
Gdzie jest ten rzekomy grafik?
Na drzwiach do pokoju.
Tak to działa od 10 lat.
No cóż... Zatem rozpoczynam erę cyfrową. Maddy was przeszkoli.
Nie wiem, jak jest w Kalifornii,
ale prowadzę te spotkania od pięciu lat.
-Nie będę... -Skoro to licytacja,
to prowadzę posługę od dziesięciu, wliczając Kalifornię.
Za rogiem jest Starbucks.
Miłe miejsce.
Pastor płaci?
O tym nie pomyślałem...
Świetnie.
Chodźmy, moje drogie,
ponieważ nasz nowy pastor...
ma tu do załatwienia coś ważniejszego.
To nieprawda i przepraszam. Za tydzień to się nie powtórzy.
Dzięki, pastorze.
I proszę od pół roku: mówcie mi Jason.
Wiemy, pastorze.
Za co tak go gnębisz?
Choćby za fryzurę.
Kozłujemy! Dalej, Orły!
Gdzie obrona?
Rozstawcie się szerzej!
John, podaj!
Do mnie!
Pięknie!
Doskonale!
Kryjcie strefą! Obrona!
Tylko faulem mnie zatrzymasz?
-Bo co, frajerze? -Coś ty powiedział?
Przestańcie!
Bo będziecie grzać ławkę!
Koniec treningu, pod prysznic!
John, Chad, do mnie.
Co to ma być?
John cię ograł, pogódź się z tym.
Chwilowo.
Może lepiej zmień szkołę.
Dosyć!
Mam nowiny: to jeszcze nie NBA.
A tak na pewno tam nie traficie.
Zrozumiano?
Pod prysznic.
John, pozwól jeszcze na słowo.
Słyszałem, że dostałeś pałę za brak historii rodziny.
Co z tego?
Załatw to jakoś, bo inaczej w niedzielę nie zagrasz.
Co pan...
Nieważne.
Jesteś dobry.
Ale możesz wszystko zawalić.
Co się z tobą dzieje?
Nic.
Do widzenia.
Cześć. Jak trening?
Dobrze.
A szkoła?
Niech zgadnę: dobrze.
Nad czym pracujesz?
Mam referat.
Mogę ci pomóc?
Na co je tak oszczędzasz?
Jordany.
Na właściwy moment.
Skarbie, chodź na dół. Koledzy chcą dla ciebie zaśpiewać.
Co się stało?
Wszyscy czekają.
Dlaczego ona nie urządzała mi urodzin?
Dlaczego mnie nie chciała?
Najważniejsze,
że masz po co żyć i jesteś kochany.
Pan Smith! Miło, że się pan pojawił.
Przygotowałem referat.
Jestem John Smith.
Wiecie, że zostałem adoptowany.
Pochodzę z miasteczka Sansare w Gwatemali.
Nie wiem, kim była moja matka,
tylko że mnie nie chciała.
Joyce i Brian wzięli mnie, gdy miałem 9 miesięcy.
Pojechali tam z misją, a wrócili ze mną.
Bo jestem taki uroczy.
I tyle...
Dobra, widzę.
-Tam jest miejsce. -Już mam.
18 stycznia 2015
John, dziś siedzisz z nami.
Wspaniale! Dzięki!
Jesteście świetni.
Wielkie brawa dla naszego gościa! Dziękujemy, Rob!
Super. Dzięki.
Ręka w górę, kto z was,
ze mną i moją żoną włącznie,
jest wielbicielem Kawalera do wzięcia?
Kłamczuchy.
Wiem, że jest was dużo więcej.
Kłamstwo to grzech. A w kościele - jeszcze gorszy.
Cathy?
Pogadajmy o tobie.
Wiem, bo podsłuchałem w kolejce w sklepie, że to oglądasz.
Ale kto ogląda tylko ten jeden program?
To jakby pójść do dobrej restauracji wyłącznie na surówkę.
Tak, oglądam.
Tak myślałem.
I założę się, że twój mąż też.
Tak, wiem. Z początku cię zmuszała.
Ale cię wciągnęło, prawda?
I głowisz się: "Czy Andy znajdzie miłość?".
A pamiętacie Juana Pabla z poprzedniej serii?
Wiecie, co mnie zastanowiło?
Tydzień po tygodniu zapraszał te kobiety do związku.
Ale gdy sam miał się zdecydować, stchórzył.
Wciąż pytał: "Przyjmiesz moją różę? Przyjmiesz moją różę?".
Ale gdy przyszedł czas na decyzję,
brakło mu odwagi.
Pewnie wiecie, do czego zmierzam,
ale to prawda.
Tydzień po tygodniu On czeka na nas.
Tak, Bóg też czeka na naszą życiową decyzję.
Ale mam dobrą nowinę. Naprawdę dobrą.
On nie oferuje nam róży.
Dał nam to, co miał najcenniejszego.
Swojego syna.
To chyba znaczy, że nie powinniśmy się bać podjąć tej decyzji.
Otwórzmy Biblię na Ewangelii Świętego Łukasza.
-Przyjdziesz na mecz? -Chyba nie dam rady.
Cześć, Joyce.
-Jak się masz? -Miło cię widzieć.
Nawzajem, dziękuję.
Cześć, dzieciaki.
Witaj, Joyce.
Co na dziś planujecie?
John ma dziś mecz.
Tak? Widziałem go na boisku. Chłopak jest świetny.
To jak, stary?
Wpadniesz na spotkanie młodzieży?
Nie wymiękaj!
Przyjdę.
No i fajnie! Chłopak jest...
spoko.
Nie mam pojęcia, o czym mowa, ale czas na nas.
-Piękne kazanie, pastorze. -Dziękuję. Mów mi Jason.
-Muszą ich zatrzymać. -Obrona!
Dawaj, John!
Patrzcie na zegar!
John, rzucaj!
Dalej! Rzucaj!
Cofnij się!
Nie jest kryty, podaj!
Trzy!
Dwa!
Jeden!
John Smith!
Świetnie, ale następnym razem słuchaj poleceń, jasne?
Dobra, do szatni. Brawo!
Od razu ich zabieracie?
Tak. Po drodze kupimy pizzę.
Świetnie, dzięki.
Drobiazg.
Wyślij rano SMS-a, o której mama ma cię odebrać.
Nie zapomnij.
Jasne.
Świetny mecz.
Tak.
Baw się dobrze.
I nie rób głupstw.
Jasne, Brian.
Kocham was.
Pozwalasz mu na to?
Taki okres. Bada nasze reakcje.
Mówiąc ci po imieniu i nie żegnając się?
Owszem.
Potrzebuje swobody.
Może mu trochę odpuśćmy?
Nie możesz być i ojcem, i kumplem.
Dlaczego?
Bo tak się nie da.
Jadę!
-Pokazać ci ten drift? -Dawaj.
Abby polubiła mój post.
Jest fajna. Nie tak jak Molly, ale...
Molly? Wyjechała do Teksasu.
Ale wciąż do mnie pisze.
Dojeżdżam.
Wygrałem!
-Chodź zagrać. -Zaraz.
Byłeś paskudnym bobasem.
To mój stary, głąbie.
Ja to ten drugi.
Mama uważa, że to fajne, bo jesteśmy jednakowi.
I obaj paskudni.
-Chłopcy? -Tak, mamo?
Nie siedźcie do rana.
-Dobranoc, pani Rieger. -Dobranoc.
Dzień Martina Luthera Kinga, 19 stycznia 2015
Chodźcie!
Kręci mi się w głowie!
Chodźmy nad jezioro!
O rany...
Chodźcie.
Sprawdźmy.
-W porządku. -Gruby.
Idziemy.
Wciąż mną kręci!
-Nie bądź baba! -Nie pękaj.
Gramy w berka?
Klepnij go.
No chodź!
Berek!
Uwolnienie!
Masz go!
Bramka!
"Orły".
Trzy!
Dwa! Jeden!
Orły!
Chłopaki!
Złaźcie z lodu! To niebezpieczne!
Trenujemy do olimpiady!
Niech nam pan tego nie psuje!
Może ma rację.
Nawet nie trzeszczy.
Już, albo wezwę policję!
Dobra, tylko złapiemy kolegę.
No dobra!
Macie mnie.
Kiedy przyjechać?
Josh! Trzymaj się!
Nie mogę! Ręce mi zgrabiały!
Ześlizguję się!
Nie wyjdę!
Popchnę cię!
Dobra, trzymaj!
John!
Złap mnie za rękę!
John!
Nie widzę go!
Gdzie on jest?
Numer alarmowy.
Trzech chłopców wpadło pod lód. Pośpieszcie się!
Do wszystkich. Tonący w Lake Saint Louis.
Zgłaszajcie się. Odbiór.
Tu Jedenastka. Mamy tam 7 minut jazdy.
Jedziemy ze sprzętem ratunkowym.
-Gdzie oni są? -Tam, 27 metrów od brzegu.
Wschodni dojazd, 27 metrów od brzegu.
Policja już tam jest.
Dwóch na lodzie, jeden pod lodem.
-Długo? -Pięć do siedmiu minut.
Przyjąłem. Będziemy za dwie minuty.
Pomocy!
Pęka pode mną.
Ja pójdę.
Nie ruszajcie się, idziemy!
Prędzej!
Pomóżcie nam!
Nie utrzymam się!
-On jest pod wodą. -Najpierw ty.
Podaj rękę!
-Trzymam cię. -Dzięki.
Bierzemy bosaki do sondowania.
Znam to miejsce. Tu jest trzy i pół metra głębokości.
-Jeden wciąż pod wodą? -Tak.
Nurkowie są w drodze.
Lód pęka, trzeba zabrać tego drugiego.
-Co z nim? -Zmarzł, ale oddycha.
Uważajcie na lód!
-Trzeci długo pod wodą? -Jakieś 10 minut!
Ratujcie go.
Jest pod wodą.
Poszedł na dno. Ma na imię John.
Proszę, ratujcie go!
Podczołgaj się i podaj mu rękę.
Zrobimy, co się da.
-Chodź. -Znajdźcie go!
Uważaj.
Nie zepchnijmy go głębiej.
Od tej strony.
Wydaje mi się czy otwór się powiększa?
Nie wydaje ci się.
Trzy metry do dna.
Musimy go znaleźć.
Gotowe!
-Ile? -Piętnaście minut.
Szukamy zwłok.
Wycofajcie się!
Szef kazał się cofnąć?
Nie słyszałem.
Co on plecie?
Widzę góra na metr, straszny muł.
Nie chcę go skaleczyć.
Jeśli go wciągnęło pod lód, to już po nim.
Tam dno się urywa na osiem metrów.
Bądź tu, John...
Coś mam.
Co?
To on?
Tommy?
Nie zgub go!
-Wyciągaj! -Mamy go!
-Jest! -Wyślizguje się.
Mamy go!
Rzućcie linę!
Ciągnijcie!
W górę!
Ciągnąć!
Dalej!
Brak tętna.
Resuscytacja.
Dwa, trzy, cztery...
Stop!
Dalej!
Wentyluję.
Trzymaj się, John.
Cindy! Czekałam, aż zadzwonisz.
Był wypadek.
Pod chłopcami załamał się lód.
Jedź zaraz do szpitala. Wszystkich tam zabrali.
Właśnie szukam tego przełącznika.
Brian!
John miał wypadek!
Chłopcy wpadli pod lód!
Pędzę do szpitala Saint Joseph! Przyjedź tam!
Dobrze, już jadę.
Uspokój się, Joyce.
Uspokój się.
-Co mamy? -Czternastolatek, brak reakcji i tętna.
Wpadł pod lód.
Dostał 500 jednostek,
jest wyziębiony.
Keith, kontynuuj resuscytację.
Sól fizjologiczna w kroplówce,
dawka na 36 kilogramów
i epinefryna.
Epinefryna podana.
Przerwij masaż.
Wciąż brak tętna.
Źrenice nie reagują.
Podjąć resuscytację. Epinefryna.
Epinefryna - 0,38 miligrama.
Temperatura 31,1.
Kontrola tętna?
Za 30 sekund.
Boże, błagam...
Proszę...
Jeśli nie odzyska tętna, będziemy defibrylować.
Róbmy coś, 150 dżuli.
Przygotować się.
Dwie minuty.
Brak tętna.
Odsunąć się. Włączam.
Brak tętna.
Jaka dziś jest temperatura?
Około 10.
Nie dość zimno,
-żeby pomóc sercu i mózgowi. -Temperatura 32,2.
Epinefryna.
Podaję.
0,38 miligrama.
Myśl, Kent...
-Ile już podaliśmy? -Osiem dawek.
Defibrylacja.
Dwie minuty.
Brak tętna.
Odsunąć się.
Włączam.
Brak tętna.
Temperatura 35 stopni.
Ogrzał się.
Łączny czas - 45 minut.
Doktorze Sutterer?
Już...
Więcej...
Więcej nie możemy zrobić.
Poczekamy na matkę.
-Keith, nie przerywaj. -Nie mam zamiaru.
Błagam, Boże...
Do Johna Smitha.
Proszę tam usiąść. Czekamy na jego rodziców.
Jestem matką.
Przepraszam.
Chwileczkę.
Przyjechała.
Wpuścić ją?
Ja pójdę.
Joyce, już jestem.
Nie wpuszczają mnie.
Nie chcą mnie wpuścić. To legalne?
Cierpliwości.
-Joyce Smith? -Tak, to ja.
Jestem doktor Kent Sutterer.
Robimy dla pani syna, co w naszej mocy, ale nie reaguje.
Co to znaczy?
Chodźmy do niego.
Dziękuję.
Keith?
Będziemy za drzwiami.
Może się pani pożegnać, nie ma pośpiechu.
Co?
Nie rozumiem.
Jak to?
Nie rozumiem...
Nie mogę zrozumieć...
Nie.
Nie...
Nie!
Nie. Boże!
Jezu, błagam! Proszę Cię, Jezu!
Mój John...
Duchu Święty, dopomóż.
Potrzebuję Cię.
Proszę, nie odbieraj mi syna.
Proszę!
Przywróć Johnowi życie, błagam!
Proszę Cię, Boże.
Przyjdź i tchnij w niego życie.
Proszę, Boże...
Proszę, ześlij swego Ducha i ratuj mojego syna!
Jest tętno.
Jest tętno!
Mamy tętno w dwójce!
Wezwijcie zespół z respiratorem.
-Masz? -Tak.
Intubujemy.
Joyce? Gdzie jest John?
Joyce?
Co z nim?
Odzyskał tętno, ale jest słabe.
Postaramy się go ustabilizować
i od razu poleci do Szpitala im. Kardynała Glennona.
Mają tam specjalistę od utonięć.
Moim zdaniem to jedyna szansa.
-Kontrola, tu śmigłowiec sanitarny 3-3-4. -Jadę za wami!
Macie zezwolenie.
Proszę o plan przelotu.
Drugie lądowisko, zespół ratunkowy czeka.
Jest pani w stanie lecieć?
Tak, nic mi nie jest.
Szybko pani oddycha.
Mam lęk wysokości.
Radzę pojechać samochodem.
Nie zostawię syna!
Kochanie?
-Wypacam pizzę. -John Smith wpadł do jeziora.
Co?
-Leci do Kardynała Glennona. -Jasne.
Już jadę.
-Pani jest jego matką? -Tak.
Proszę ze mną.
Johnem zajmie się doktor Garrett.
Przyjdziemy do pani zaraz po badaniu. Proszę tu zaczekać.
Smith. Przyleciał śmigłowcem z St. Joseph.
Jest matka.
Poinformujemy pana.
Dziękuję.
To nie najlepszy moment.
Tak, wiem.
Dlatego tu jestem.
Dziękuję.
Nie wyjdę.
-Przynajmniej nie teraz. -Słucham?
Wiem, że nie jesteś wielbicielką moich kazań
ani fryzury,
ale jestem pastorem Johna. I twoim.
Teraz powinniśmy zapomnieć o sporach i skupić się na nim.
Brian!
Dzięki, że jesteś.
Jestem doktor Garrett.
Żałuję, że okoliczności nie są inne.
Państwa syn żyje, ale tętno wciąż jest bardzo słabe.
Mózg Johna i wszystkie narządy
były niedotlenione przez 20 minut,
zanim podjęto reanimację.
Doszło do poważnych uszkodzeń.
Pozostały tylko funkcje podstawowe.
To niezwykły przypadek.
Fakt, że wciąż żyje...
Chwileczkę.
Jak to "wciąż"?
Doktorze?
Jeśli John odzyska świadomość,
będzie poważnie upośledzony.
Bardzo mi przykro.
Ale nie sądzę, żeby przeżył tę noc.
Jeśli chcą państwo, żeby krewni i znajomi zdążyli się z nim pożegnać,
to pora ich zawiadomić.
Mówili, że pan jest najlepszy, doktorze.
Jestem specjalistą w tym zakresie.
Nie. Jest pan najlepszy.
Znany na świecie.
Czy mnie okłamano?
Nie.
Nie zna pan mojego syna.
To wojownik, nigdy się nie poddaje.
Niech pan zrobi dla niego, co pan może.
Wszystko.
A resztę proszę zostawić Bogu.
Dobrze.
Cześć, Melisso.
Tak mi przykro.
Natychmiast przyjechaliśmy.
Co mówią?
Nie powtórzę, co próbował powiedzieć lekarz,
bo się na to nie godzę.
John musi z tego wyjść.
Joyce...
Musisz się liczyć z tym, jakie ma szanse.
Ależ ja się z tym liczę.
Muszę tam wracać.
Wpuszczają tylko po dwie osoby.
Brian?
Chodźmy.
Idź z Jasonem, ja poczekam.
-Na pewno? -Tak.
Co z chłopakami?
Obu Joshów wypisaliśmy parę godzin temu.
Byli wychłodzeni, ale poza tym nic im nie jest.
A John?
Jest w bardzo ciężkim stanie.
Ale serce pracuje,
a to więcej, niż można się było spodziewać.
Mama mówiła, że to cud.
Tak.
Rzeczywiście.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Jego mama była w rozpaczy, modliła się...
Trudno uwierzyć,
ale on nagle ożył.
Wyzdrowieje?
Tata miał ciężki dzień.
Wiem, ale co mam powiedzieć w szkole?
Nie wiadomo, jak to się skończy.
Jest szansa, że wróci w tym tygodniu?
Nie.
Zostanie w Szpitalu im. Kardynała Glennona aż...
Kochanie, nie sądzę, żeby z tego wyszedł.
Ale mówiłeś, że ożył.
Tak.
Na razie tak. Na razie, kochanie.
Ale... to skomplikowane.
Mam wieści ze szpitala.
Mówią, że chłopak chyba nie przeżyje do rana.
To było coś, stary.
To, co zrobiłeś.
Gdyby szef nie kazał się cofnąć,
tobyśmy go nie znaleźli.
Co?
Zawołał pan, żeby się cofnąć.
Wariactwo.
Nic nie wołałem.
Byłem po łokcie zajęty tamtymi dwoma, żeby się nie poodmrażali.
Też nie słyszałem.
To ty go znalazłeś. Ja go tylko pomogłem wyłowić.
Ktoś powiedział: "Cofnijcie się".
Więc kto to był?
Nie ja.
Żartuje pan.
Nie.
Siedzę tu i słucham, jak umniejszasz swoją zasługę, a nie powinieneś.
Byłem dziś świadkiem czegoś niezwykłego.
Można to nazwać cudem.
Dlatego o tym piszę.
I niezależnie od tego, jak to się skończy, zapamiętamy to na zawsze.
Modlę się za Johna, Chayla
20 stycznia 2015 18 godzin po wypadku
Mój John przeżył noc.
Oczywiście, to wojownik.
Wziąłem Briana na spytki.
-Podwójna śmietanka i cukier. -Dziękuję.
I za to, że zostałeś, Jason.
Co?
Pierwszy raz nazwałaś mnie po imieniu.
Przepraszam, byłam okropna.
Coś ty, daj spokój.
Kto by się skarżył na dwustronicową,
anonimową skargę w sprawie zespołu?
Rap to przesada.
Wychowałam się na hymnach.
Wiedziałeś, że to ja?
Nie wiedziałem. Ale teraz...
Zrozum, że zmieniłem muzykę w kościele,
bo zrobię dosłownie wszystko, co się da,
żeby przyciągnąć młodzież.
Dzieciaki, jak John,
potrzebują mocniejszego kopa.
Chyba rozumiem.
-Paula mnie nienawidzi. -Nie.
Podziwia twoje...
zaangażowanie.
Wracaj do domu i rodziny.
Na pewno?
Oczywiście.
-Dzień dobry państwu. -Dzień dobry.
-W razie czego dzwoń, zaraz przyjadę. -Dzięki.
Właśnie dostałem raport Wendy.
Nie wiem, jak on przeżył tę noc.
Cieszy mnie moja pomyłka.
Ale obawiam się obrzęku mózgu.
Jak całe jego ciało,
mózg też może spuchnąć.
Stan śpiączki farmakologicznej
da mu szansę na dojście do siebie.
Czeka nas dziś mnóstwo badań.
Musimy znaleźć pewne dowody aktywności mózgu.
Przed nami długa droga.
Nie będę kłamał.
To niezbadane terytorium.
Czternastolatek z St. Charles,
który przez 15 minut był uwięziony pod lodem w Lake Saint Louis,
wciąż walczy o życie.
W poniedziałek,
gdy ratownicy wydobyli go z wody bez oznak życia,
John trafił do szpitala St. Joseph West,
gdzie nadal prowadzono próby reanimacji
przez kolejne 45 minut.
Właśnie wtedy, po godzinie bezowocnych starań,
matka Johna, Joyce, zaczęła się modlić i John odzyskał puls.
Natychmiast przewieziono go do Szpitala im. Kardynała Glennona,
gdzie doktor Garrett
i jego zespół pracują bez wytchnienia, próbując ratować życie Johna Smitha.
Mówiła Kay Quinn ze Szpitala im. Kardynała Glennona.
Gdzie jest Jason?
Posłałam go do domu.
Przegapiłeś wizytę doktora Garretta.
Nie. Znalazł mnie.
Brian... wczoraj tu nie wróciłeś.
Nie mogę na niego patrzeć.
Nie wytrzymam w tym pokoju,
widząc go w tym stanie.
Przepraszam.
Gdybyś czegoś potrzebowała, jestem na korytarzu.
Nie wyjdę.
Dobrze.
Melissa uważa, że wszyscy czekają tylko, aż umrze.
Ale...
to trwa dłużej, niż sądzili.
A ty?
Wybacz, ale chyba ma rację...
Widzę to w twarzy każdego oprócz...
Mojej?
Wierzę, że Bóg go uleczy.
Wiem.
Wiem o tym.
Dlaczego spałeś w szpitalu?
Pamiętasz, jak ci mówiłem, że "pastor" to także "pasterz"?
A pasterz czuwa nad swoimi owcami.
Dlatego mówisz mamie, że ludzie w kościele są jak barany?
Lepiej tego nie powtarzaj.
Nie. John jest jak ranna owieczka.
I takie rzeczy naprawdę się zdarzają.
Czasami, gdy pasterz znajdzie ranną owcę,
to bierze ją na ramiona i tak niesie.
Dlaczego?
Żeby owca czuła bicie jego serca
i mogli się zaprzyjaźnić.
Będziesz tak nosił Johna?
Nie dosłownie.
Chyba zarżnąłem tę przenośnię.
Tata będzie siedział w szpitalu przy Johnie.
John go usłyszy i dowie się, że wasz tata go kocha.
Tak robi pastor: kocha swoich parafian.
To po co tak kręcisz?
Właśnie.
Nie mam pojęcia. Nie wiem.
Idźcie umyć zęby.
Mama powinna być pastorem.
A talerze?
Tak, jestem okropna.
Dziękuję!
No co?
Jeśli John umrze...
to ją zniszczy.
Święcie wierzy, że on przeżyje.
Tommy?
Co słychać?
A o co chodzi?
Chłopcy myślą,
że wciąż przeżywasz to, co się stało z tym chłopcem.
Wiem, co słyszałem.
Wierzę.
Kawałek dalej...
dno opada na osiem metrów.
Tak.
Jakim cudem tak szybko go znaleźliśmy?
Najwyżej jedna szansa na milion.
Panu się to zdarzyło?
Nie.
Według mnie...
są tylko dwa wyjaśnienia.
Albo mi odbija...
Albo to był głos Boga.
Właśnie.
Czyli...
mam poważny problem.
Dlaczego?
Jestem niewierzący.
Joyce sądzi, że John wyjdzie stąd o własnych siłach, a ty?
Mam wątpliwości,
jeśli o to pytasz.
Ale myślę...
że to możliwe.
Czytałem o takich przypadkach.
Są ich setki.
Nikt z tych ludzi nie przeżył.
Wierzę w Boga.
Ale może ta sprawa jest beznadziejna.
Będę z tobą szczery.
Nie mam pojęcia, co zrobi Bóg.
Nie mam pojęcia.
Wiem tylko, że teraz powinienem być tu z wami.
W najlepszym wypadku
mój syn doznał poważnego uszkodzenia mózgu.
Zniesiesz to?
Skupmy się na tych, którym można pomóc.
Decyzje podejmuje doktor Garrett.
To neurologicznie niemożliwe, żeby ktoś w tym stanie wyzdrowiał.
Ale na razie mamy się nim zajmować,
aż do zmiany decyzji albo zgonu pacjenta.
Ale badanie przepływu krwi dowodzi braku...
Ten pacjent nazywa się John. John Smith.
Jestem doktor Lulu.
-Omawialiśmy przypadek pani syna. -Tak, słyszałam.
Zaskoczyła nas pani.
Najwyraźniej.
Ale tu jestem.
A mój syn leży tu przed wami.
I słyszy was, choć w to nie wierzycie.
Więc od tej pory
nikt nie będzie w tym pokoju mówił nic złego na temat jego stanu.
Przy nim mówimy tylko o życiu.
Czy to jasne?
-Nie chcieliśmy pani urazić. -Pytam, czy to jasne?
Tak.
Świetnie.
Dobrze się czujesz?
Nie.
Szczerze mówiąc, cukier mi skoczył i głowa mi pęka.
To niedobrze.
Muszę jechać do domu po insulinę...
To jedź.
Zostanę tu. John jest stabilny.
Odpocznij trochę.
Sammy!
Tak tęskniłam.
Musisz być głodny, zaraz coś ci dam.
Sammy jest nakarmiony i był na spacerze.
Klops w lodówce. Dziewczyny z Klubu Książki.
Jest stabilny.
Żadnych zmian.
Przyniosłam twoje jordany.
Wiem, że nie wolno ich ruszać,
ale pomyślałam, że może...
Nie mogę się doczekać,
kiedy znów będziesz rzucał do kosza i biegał po boisku.
Jesteś moją dumą i radością.
Słyszysz?
Kocham cię najbardziej na świecie.
Pamiętaj.
John?
Ścisnął moją rękę!
Co?
Naprawdę?
Tak.
John, zrobisz to jeszcze raz?
Spytaj o coś.
John, ściśnij mi rękę, jeśli...
Michael Jordan to mistrz wszech czasów. Pokaż to pastorowi.
No nie wiem. LeBron też jest świetny.
Chyba nie da rady.
Weź go za drugą.
Kochanie, ściśnij mnie za Jordanem, a pastora za LeBronem.
Dawaj. Potrafisz.
Mistrz wszech czasów, synku.
-Tak! -Widziałem!
Widziałem!
John, kto sześć razy zdobył tytuł w NBA?
Tak!
Czuję!
A kto skoczył dla tego tytułu do Miami, łamiąc serca kibicom?
Słyszy nas!
Ścisnął moją rękę!
Powiedzmy lekarzom!
Tak, do diabła!
Przepraszam.
To z emocji.
Lecę!
To ja, doktor Garrett.
Mama uważa, że nas słyszysz.
To prawda?
Powiedz panu doktorowi. Najlepszy koszykarz.
Ściśnij moją rękę za Jordanem, a jego za LeBronem, dobrze?
Nie musisz mocno.
Daj tylko znać, że słyszysz.
Kto zdobył 6 tytułów w NBA?
Moja za Jordanem,
a doktora za LeBronem. Dasz radę.
Ścisnąłem twoją rękę, John.
Odpowiesz mi tym samym?
Przypadkowe skurcze fantomowe to standard.
To nie przypadek.
Odpowiadał nam.
To mogło tak wyglądać.
Cześć, dziewczynki.
-Pani J. -Dziękuję.
Dobrze, że jesteście.
Rieger, Josh...
chodźcie mnie uściskać.
Dobrze, że nic wam nie jest.
-Przepraszamy. -John jest tu przez nas.
Nie.
Ważne, że do niego przyszliście.
To dużo znaczy dla nas obojga.
Dziękuję.
Przynieśliśmy kartki
od wszystkich w szkole.
To bardzo...
To wspaniałe, dziękuję.
Potrzymasz?
Przepraszam.
Dzięki.
Brak mi słów...
Słuchaj...
-Przykro mi. -Przestań.
To nie twoja wina.
Wybacz.
Przepraszam...
Chciałbym móc go posadzić na ławce za karę.
Widziała pani stronę na Facebooku?
To już jest wiral.
Dziewczyny...
ZA JOHNA
To jest...
To wspaniałe. Spójrzcie...
Tyle modlitw...
Odrobiłam lekcje.
Współczujemy im, ale nic nie poradzimy.
-Nie przesadzajmy. -Chcę zostać!
Idziemy do domu.
Musimy się pogodzić z faktem,
że John najpewniej umrze.
Nie chciałybyście tu wtedy być. Ja na pewno nie.
Dobrze się pani czuje?
Tak.
Mogę prosić o uwagę?
Tam, za ścianą,
John walczy o życie.
I nie życzę tu sobie
żadnych negatywnych myśli!
Żadnych!
Jasne?
Dziękuję.
Co za ludzie...
-W porządku? -Nie!
Bezczelność!
Porozmawiajmy.
Co jest?
Martwisz mnie, jesteś wściekła.
Zgadza się, jestem.
To nie są twoi wrogowie, choć czasem zdarza im się pleść bzdury.
Myślę to samo co ty.
Ale sposób, w jaki o tym mówisz...
No co? Powiedz.
Okaż im trochę...
uprzejmości...
szacunku...
Walczę o życie syna!
Jak wszyscy!
Każdy robi, co może, w tej koszmarnej sytuacji.
Gdyby nie ja, to już by nie żył!
O rany...
Jesteś moją żoną, kocham cię.
Ale nie chcę, żebyś kiedyś żałowała swojego zachowania.
W głębi serca...
wiem, że też tego nie chcesz.
Poniżanie ludzi go nie uratuje.
Błagam, pamiętaj, kim jesteś.
Jeśli nie dla mnie...
to dla Johna.
21 stycznia 2015 42 godziny po wypadku
Obudź się.
Kochanie, wstawaj.
Joyce, pobudka.
Żona ma cukrzycę i wciąż śpi!
Zestaw ratunkowy!
Niech mi ktoś pomoże!
Już mi lepiej.
Chyba przesadziłam z insuliną.
Zapadłaś w śpiączkę.
Poziom cukru: 70.
Dziękuję.
Widzisz? W porządku.
Było z tobą źle!
Idę do Johna.
Odpocznie pani przez 8 godzin.
Chcę być z synem.
To nie jest prośba.
Ma pani cukrzycę.
Jest pani odwodniona, roztrzęsiona i niewyspana.
A będzie tu pani potrzebna.
Najwyżej trzy godziny.
Jeśli tam panią zobaczę przed upływem pięciu,
to przymusowo wyślę panią na psychiatrię.
-Nie śmie pan. -Owszem, za moją zgodą.
Pięć godzin.
Proszę dobrze wypocząć.
To nie jest dobry moment.
Tak, wiem.
I dlatego przyszedłem.
Co ty o mnie myślisz?
No więc...
Jesteś najbardziej zajadłą niedźwiedzicą, jaką spotkałem.
Co z Johnem?
Bez zmian.
Kiedy miałam 18 lat...
oddałam mojego pierworodnego do adopcji.
Nie byłam gotowa.
A moje życie było w ruinie.
Nie wybaczyłam sobie.
Nie mogę zapomnieć.
Nie cofnę czasu. Nie mogę tego naprawić.
Więc pouczam Johna, jak wydawać kieszonkowe,
Briana, jaki ma wziąć krawat,
i uparłam się, żeby psa nazwać "Sammy",
choć John i Brian woleli "Yoda".
To durne imię.
Dziękuję.
A ciebie wciąż chciałabym uczesać.
Przez cały czas kontroluję wszystko wokół.
Ale tego nie mogę, prawda?
A może zostaw to Bogu?
Chyba już możesz tam wrócić.
Tak.
Jeśli nie masz nic przeciwko, to wyjdę się przewietrzyć.
Jasne, powiem im.
Wiem, że kochasz Johna
tak samo jak ja.
A może bardziej.
Przepraszam.
Jestem złamaną...
zrozpaczoną...
przepełnioną dumą kobietą.
Ale już rozumiem.
Muszę pozwolić mu odejść.
Wiem, że mnie kochasz.
Cokolwiek przeznaczyłeś...
Johnowi, Brianowi i mnie...
przyjmę to, poddam się.
Brian? Wszystko dobrze?
Chyba nie.
Temperatura wzrosła do 40 stopni.
Od dwóch dni jest na propofolu,
a podaje się go najwyżej przez dobę.
To może być przyczyna.
To go miało utrzymać w śpiączce.
Tak.
Musieliśmy go utrzymywać w tym stanie.
Ale obawiam się, że przy gorączce
propofol w połączeniu z silnymi antybiotykami
może trwale uszkodzić narządy wewnętrzne.
To go obudźcie.
Słucham?
Obudźcie go.
Przestańcie podawać leki i pozwólcie mu walczyć samemu.
Sam pan właśnie powiedział, że to mu szkodzi.
I nawet jeśli się obudzi, nie będzie już normalnie żył.
To prawda.
Właśnie.
Więc go obudźmy.
Dobrze.
Przestaniemy podawać leki.
Jutro rano go wybudzimy.
Musimy poprosić o pomoc.
Każdą możliwą.
Johnowi jest dziś potrzebny kolejny cud.
Wciąż pozostaje w śpiączce i walczy o życie.
Joyce Smith, matka Johna,
nie mogła odejść od syna,
ale jest z nami pastor rodziny, Jason Noble.
Chciałby coś przekazać w ich imieniu.
Jason?
Leczenie Johna weszło w decydującą fazę
i rodzina Smithów ma tylko jedną prośbę.
Módlcie się za Johna.
Jego matka wierzy, że Bóg może robić rzeczy niemożliwe.
Więc prośmy Go o to.
Dziękuję.
Rodzina Smithów potrzebuje dziś waszych modlitw,
by przetrwać te niewyobrażalnie trudne chwile.
Od kiedy mówimy o Johnie,
czujemy ogromne wsparcie i troskę ze strony całej społeczności.
Wszyscy są poruszeni jego historią.
Obiecujemy informować o wszystkim, co tu się wydarzy.
Nasze myśli i modlitwy są z tobą, John.
Mówiła Kay Quinn ze Szpitala im. Kardynała Glennona.
Oddaję głos do studia.
Panie, wypełnij jutro płuca Johna oddechem życia.
I ulecz go, jeśli taka jest wola Twoja.
Brian?
John...
Przyszli chyba wszyscy twoi znajomi.
Przepraszam.
Za wszystko, co mówiłam.
Przepraszam.
Powinienem tu być cały czas.
Przy Johnie.
I przy tobie.
Tommy?
Dziękuję, że go uratowałeś.
To moja praca.
Mam nadzieję, że z tego wyjdzie.
22 stycznia 2015 72 godziny po wypadku
Zostawię was samych.
To sprawa rodzinna.
Ale będę na korytarzu.
To jest sprawa rodzinna,
więc powinieneś zostać.
Tak.
Wszyscy gotowi?
Zaczniemy od funkcji oddechowych.
To pomoże udrożnić drogi oddechowe i płuca.
Potem usuniemy rurkę intubacyjną.
Ekstubujemy Johna.
Płuca są częściowo zapadnięte, i nie będzie łatwo.
Proszę się odsunąć.
Przytrzymać.
Co się dzieje?!
Mówcie do niego.
To mama i tata. Jesteśmy tu.
Wszystko będzie dobrze.
Kocham cię. John?
Tlen.
Już podaję.
Dobrze.
Oddycha samodzielnie.
Podamy narcan.
0,4 miligrama.
Za kilka minut zacznie odzyskiwać przytomność
i poznamy jego stan.
Poszło najlepiej, jak to możliwe.
To było straszne.
To zupełnie normalne.
Teraz czekamy.
John?
Synku?
Musisz walczyć.
John...
Musisz do nas wrócić.
Walcz.
Dasz radę.
Musisz do nas wrócić.
Masz po co żyć i jesteś kochany.
Walcz.
John?
Jesteśmy z tobą.
Już dobrze. John?
Rozumiesz, co mówię?
To my, mama i tata.
Wszyscy tu jesteśmy.
Miałeś wypadek.
Wiesz, kim jestem?
Kocham cię.
Mamo...
Jestem tu.
Jestem tu, kochanie!
W roku 1885 Douglass wydał wspomnienia Dzieje życia Fredericka Douglassa,
uznawane dziś za wybitny przykład literatury niewolniczej.
John się obudził.
I mówi.
Jego mama napisała!
John się obudził!
Obudził się! John się obudził!
John się obudził!
John Smith się obudził!
Powtarzam: John Smith się obudził!
Odetchnij.
Jeszcze.
Jeszcze raz.
Płuca są zupełnie czyste.
Natlenienie wzrasta.
Doktorze?
Tak?
W płucach nie wykryto bakterii.
Powtórzyć testy.
Już to zrobiłam.
To dobrze?
To bardzo dobrze, skarbie.
Wendy, pomożesz mu w ćwiczeniach oddechowych?
Oczywiście.
Kiedy ci powie,
zrób głęboki wdech i zbadamy pojemność płuc.
Nie ma sprawy.
"Nie ma sprawy".
Joyce?
Przed 48 godzinami w jego płucach było pełno krwi.
Serce biło tylko dzięki podawanej adrenalinie.
Białe krwinki zanikały w tempie, jakiego dotąd nie widziałem.
Mózg doznał poważnych uszkodzeń,
a każdy narząd w jego ciele...
wysiadał.
A teraz?
Jestem lekarzem, powinienem to rozumieć.
Ale wyjaśnienie jest tylko jedno.
To cud.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Co to?
O rany!
Super!
Jeszcze jej nie utrzymam.
Cześć, Abby.
Cześć.
Spadaj, Chayla.
Dwa tygodnie później
16 lutego 2015 28 dni po wypadku
-Witaj, John. -Dziękuję, pani Abbott.
Dzięki.
Wracamy do podręcznika historii. Rozdział 19.
Pani Abbott?
Mam duże zaległości.
Nie przejmuj się tym.
Najważniejsze, że wróciłeś.
Dziękuję.
John?
Zastanawiam się...
Jak myślisz...
dlaczego Bóg ratuje jednych, a innych nie?
Po prostu...
dwa lata temu straciłam męża.
Miał tętniaka.
Zmarł we śnie.
A ja wciąż tego nie rozumiem.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
Co ja sobie myślałam?
Najwyraźniej wcale nie myślałam.
Idź do kolegów.
Do zobaczenia jutro.
Nie przeżyję...
Gdy ci ciężko MÓDL SIĘ!
POPRZEZ CIEBIE DOTKNĄŁ NAS BÓG DZIĘKUJEMY
Czemu tobie się udało, a moja mama umiera?
Co tam, żywy cudzie?
Dokąd pędzisz?
Znowu będziesz próbował chodzić po wodzie?
Tommy?
Tommy Shine?
John?
Miło wreszcie pana poznać.
Wzajemnie.
Siedziałem tu i dumałem o tym, jak to się w życiu plecie.
Dziękuję, że mnie pan uratował.
To nie byłem ja.
To znaczy ja, ale... nie ja.
Tamtego dnia...
byłem już gotów odpuścić.
Ale wtedy usłyszałem głos, mówiący: "Cofnij się".
Bóg mi cię wskazał.
Jeśli istnieje...
to musi mieć wobec ciebie naprawdę wyjątkowe plany.
Może to dotyczy nas obu.
Tak daleko?
Właśnie tam.
-Dzień dobry. -Dzień dobry!
Mamy dziś niespodziankę.
1 marca 2015
Zapraszam do siebie moją przyjaciółkę,
Joyce Smith, z całą rodziną.
Przez wszystkie lata kapłańskiej posługi
nie widziałem czegoś podobnego ani o tym nie słyszałem.
Powiedz, John, co pamiętasz?
Jest włączony?
Pamiętam, jak się obudziłem.
I pierwsze, co zobaczyłem,
to była mama, trzymająca mnie za rękę.
Żebym czuł, że już będzie dobrze.
Kiedy się urodziłem i nikt mnie nie chciał,
rodzice mnie przygarnęli.
A gdy wszyscy stracili nadzieję,
mama we mnie wierzyła.
Mamo...
kocham cię.
Ja ciebie też.
Tato...
ciebie też kocham.
A ja ciebie, John.
A jeśli ktoś pyta... dlaczego ja?
Nie wiem.
Ale moja nauczycielka powiedziała:
"Wczorajszy dzień jest nie do odzyskania,
lecz jutrzejszy jest nasz, by w nim wygrać lub przegrać".
I chcę jeszcze podziękować Bogu.
Uznałem, że to dobry pomysł, żeby John...
poznał tych, którzy ratowali mu życie.
Strażacy z jednostki w Wentzville, możecie wstać?
Poznajmy dyspozytorkę i sanitariuszy z pogotowia ratunkowego.
Funkcjonariusze policji z posterunku Lake Saint Louis, wstańcie, proszę.
Zespół ratunkowy szpitala St. Joseph.
Personel medyczny Szpitala im. Kardynała Glennona.
Dziękujemy wam za wasze poświęcenie.
I ofiarność.
Jeszcze zaczekajcie.
Niech wstaną wszyscy, którzy modlili się w szkole.
I ci, którzy modlili się w domu.
I ci, którzy modlili się za niego w tym kościele.
Dziękuję, możecie usiąść.
Ktoś kiedyś powiedział, że miłość jest...
najpotężniejszą siłą na tym świecie.
Oboje z mężem wierzymy,
że bez miłości nie możemy się rozwijać,
nie znajdziemy swojego miejsca na Ziemi.
A siła miłości, zwłaszcza miłości bożej,
jest tym, dzięki czemu wszystko staje się możliwe.
Dziękuję, że kochacie Johna...
i że kochacie nas.
Bardzo wam dziękuję.
Dziękuję.
John! Rzucaj!
"Pacjent zmarł. Matka się modliła. Pacjent ożył". - dr Kent Sutterer
Smithowie nadal mieszkają w St. Charles. Utrzymują bliskie kontakty z pastorem.
Joyce poświęca się wolontariatowi. Czasem słucha rapu.
Wciąż chciałaby porządnie uczesać pastora Jasona.
John jest zdrowy.
Kiedyś chciałby zostać pastorem i uwielbia pracę trenera koszykówki.
Tłumaczenie: Anna Wichlińska-Kacprzak